Ana içeriğe geç
18 Kasım 2026, Çarşamba
Gurme Magazin

Lezzetin, seyahatin ve kültürün gazetesi

  • USD50,4340 %0,05
  • EURO55,4138 %-0,19
  • GRAM ALTIN6.058,58 %-2,85
Vakit--:--:--
İstanbul17° Az Bulutlu
Köşe Yazısı

GEÇMİŞTEN GÜNÜMÜZE YEMEK ve CİNSİYET İLİŞKİSİ: BİR LİTERATÜR TARAMASI - 1. BÖLÜM

Rabia Nur Aksu · Güncellendi:
  • 13 dk okuma
  • 1.073 okunma
  • 0 yorum
  • 0 paylaşım
Bizi Takip Edin

ÖZET

Beslenme olgusu, geçmişten günümüze değin sosyolojik pek çok farklılığa göre şekillenmekte ve güç ilişkilerine dair anlamlar barındırmaktadır. Gastronomi bilimi açısından beslenme tercihlerine etki eden demografik farklılıkların bilinmesi önemlidir. Yemek ve cinsiyet, biyolojik cinsiyete dair gözlemlerin de etkisiyle şekillenmiş olan toplumsal cinsiyet etrafında ilişkilendirilerek bireylerin yaşamında yer edinmiştir. Bu çalışmanın amacı tarihsel süreçte yemek ve cinsiyet ilişkisine dair algıların ve kabul gören davranışların incelenmesidir.  Çalışmada geçmiş, günümüz ve profesyonel alanda yemek ve cinsiyet ilişkisi nitel araştırma yöntemi kullanılarak literatürün taranması ile ortaya konulmuştur. Araştırmanın sonuçlarına göre, ilk çağlardan itibaren yaşamın idame ettirilebilmesi adına gerçekleştirilen iş paylaşımı, mutfak alanında dişil ve eril etkilerin gözlemlenebilmesine zemin hazırlamıştır. Medyada, resim sanatı ve özellikle beyaz perdede konu olan yemek, beslenme eyleminde dişil ve eril sembollerin anlamlandırılması adına literatürde sıklıkla incelenmiştir. Diğer yandan hikâye ve romanlarda yemeğin her iki cinsiyet için değişebilen anlamlarına atıflarda bulunulmuştur. Bahsedilen iş paylaşımı ile ilintili yaygın kabul gören davranış erkeğin avcı, kadının toplayıcı olduğu yönündeyken diğer yandan yemek pişirme ve annelik görevlerinin de kadının alanında olduğu bilinmektedir. Kadını özgürleştiren ancak bir yandan da özgürlüğünü kısıtlayan domestik mutfak kadınların alanı iken, profesyonel alanda daha farklı cinsiyet tercihleri gözlemlenmektedir.

Anahtar Kelimeler:Yemek, cinsiyet, dişil ve eril, domestik mutfak, profesyonel mutfak.

FOOD AND GENDER RELATIONSHIP FROM PAST TO PRESENT:

A LITERATURE REVIEW

ABSTRACT

The phenomenon of nutrition has been shaped according to many sociological differences from the past to the present and has meanings about power relations. In terms of gastronomy, it is important to know the demographic differences that affect nutritional preferences. Food and sex have taken a place in the lives of individuals by being associated around gender, which has been shaped by the influence of observations on biological sex. The aim of this study is to examine the perceptions and accepted behaviors about the relationship between food and gender in the historical process. In the study, the relationship between food and gender in the past, present and professional field was revealed by scanning the literature using qualitative research method. According to the results of the research, the work sharing carried out in order to sustain life since the early ages paved the way for observing the feminine and masculine effects in the kitchen area. Food, which is the subject of the art of painting and especially on the screen, has been frequently studied in the literature in order to make sense of the feminine and masculine symbols in the act of feeding. On the other hand, in stories and novels, references were made to the varying meanings of food for both genders. While the widely accepted behavior related to the mentioned job sharing is that the man is the hunter and the woman is the gatherer, it is known that the duties of cooking and motherhood are also in the domain of the women. While the domestic kitchen, which liberates women but also restricts their freedom, is the domain of women, different gender preferences are observed in the professional field.

Keywords:Food, gender, feminine and masculine, domestic cuisine, professional cuisine.

GİRİŞ

Biyolojik bir yapıyı ifade eden kadın ya da erkek olma durumu cinsiyetin tanımı olarak anlatılmaktadır ve kadın ya da erkek olma durumunun biyolojik tarafını temsil etmektedir. Biyolojik cinsiyet demografik bir sınıfı anlatırken toplumsal cinsiyet toplum tarafından yüklenen anlamları, toplumun kültür ve normları çerçevesinde cinsiyete özgü beklentileri ifade etmektedir. Psikolojik özellikleri ve durumları da içine alan toplumsal cinsiyet kavramını biyolojik cinsiyet kavramından ayrı düşünmek mümkün değildir zira toplumun algıları kadın ya da erkeğin fizyolojik özelliklerine dayalı gözlemler ile şekillenmiştir. Kadınsı ve ya erkeksi olarak bir nevi kategorize edilen düşüncesel özellikler doğrulusunda bireylerin davranışları ve yaşamları şekillenmektedir (Dökmen, 2012: 19-20).  Bunun sonucunda cinsiyet kavramı biyolojik özelliklerinden (dişil & eril) çok daha fazla anlam taşıyarak statü belirleyici bir özelliğe sahip olan toplumsal cinsiyet kavramı doğmuştur ve bu kavrama göre bireyler toplumsal değerler dizisinde onlar adına belirlenmiş eylemleri uygulamakla yükümlü olmaktadırlar (Saraç, 2013: 27). 

Yemek, sosyolojik olarak pek çok duruma dair ipucu veren, Beardsworth ve Keil’e (2011)göreayrı bir sosyolojik alan olarak görülemeyecek ölçüde dar olsa da yine de sosyoloji ile birlikte incelenmeye değer görülen, pek çok toplumsal konu ile ilişkili bir olgudur (Çaycı & Aktaş, 2018). Yemek ve sosyoloji ilişkisi pek çok yönden ele alınabilmektedir ve bunlardan biri yemek ve cinsiyet ilişkisidir (Murcott, 1983).Toplumsal boyutlarıyla beslenme şekilleri, sağlıklı olma durumuna ilişkin değişken algılar, besinleri tercih etme ya da kaçınma davranışları yemek sosyolojisinin toplumsal boyutlarını içine alan konulardandır (Beardsworth&Keil, 2011).Yemek tüketimindeki farklılaşmalar sadece yemeği oluşturan ürünlerin sembolik değerleriyle değil aynı zamanda tüketimde kimler tarafından tercih edilecekleriyle ilgili de olabilmektedir. Bu bağlamda Gough’un (2007) bir çalışmasında belirttiği gibi cinsiyetlerin toplumsal cinsiyet kavramının bir getirisi olarak yemek konusunda da çeşitli sınırlandırmaları mevcuttur. Geçmişten günümüze yemek kültürü, bireyleri kendi cinsiyetlerine özgü bazı kimlikler ile ilişkilendirerek pek çok farklı tutumu beraberinde getirmiştir.

İbn-i Haldun (1988, 271-272) uygarlıkların direkt olarak kendileri ve içerisinde hayat süren insanların ahlaki durumu ve karakterinin beslenmenin üzerinde çeşitli yollarla etkili olduğunu ifade etmektedir. Yemek ve cinsiyet ilişkisi toplumsal davranışların anlamlandırılmasında yol gösterici olup, tarihi süreçte, gündelik ve profesyonel mutfak alanında pek çok imgeyle karşımıza çıkmaktadır. Bu imgeler gerek göstergebilimsel çıkarımlar yapılmasını sağlayan sinema filmleri (Kanık, 2012), gerek tarihsel izler taşıyan resim sanatı (Akdeniz, 2019) aracılığıyla yorumlanarak yemek ve cinsiyet ilişkisi anlamlandırılabilmektedir.Claude Levi-Strauss (1974) yemekkavramını medyada kullanılan yumuşak güç olarak anlatmaktadır ve medyada, cinsiyetlere yemekle ilintili pek çok anlam, görev ve güç işlendiği görülmektedir. Diğer yandan geçmişte yazılan toplum ve ulus temalı hikayeler ve destanlar (Çetinkaya, 2015) ile birlikte günümüze aktarılanlar çerçevesinde yanıtlanmış mülakat çalışmaları ve incelemeler vasıtasıyla bugünkü algıyı da içinde bulunduğumuz çağda anlamlandırabilmek mümkündür.En bilindik örnek ile yemek ve cinsiyet ilişkisinin ne ifade ettiğine değinildiğinde et yemenin erkeklik ile tatlı ve sebze çerçevesinde beslenmenin kadınlık ile ilişkilendirilmesi üzerinden giriş yapılabilir (Tunçay Son, Bulut, 2016; Çarpar, 2020; Sevindik, 2017). Tarihsel süreç, gündelik yaşam ve profesyonel mutfaklarda cinsiyet, yemek ile alakalı davranışları bazen güç ve hakimiyet (İnce, 2015) ile bazen sınırlamalar ve çoğunlukla toplumsal normlar çerçevesinde şekillendirmiştir.

BULGULAR

Tarihsel Süreçte Yemek ve Cinsiyet

İnsanlığın tek geçim stratejisi, hayvanların evcilleştirilmesi ve tarım faaliyetleri ortaya çıkana değin yani yaklaşık 10.000 yıl öncesine tekabül eden bu sürecin başlangıcına kadar, avcı ve toplayıcılık olmuştur. Bu süreç, besin üretimi avcı toplayıcılığın yerini alana kadar devam etmiştir (Kottak, 2008:285). Yiyecek toplayıcılarda eşitlik ön plana çıkan unsurlardan biridir. Bu topluluklar için yaşamı devam ettirebilmek adına toplanan yiyeceklerin grup içinde dağıtımı hayati önem taşımaktadır. Tarım toplumlarında karşılaşılan yiyecek ile doğru orantılı artan statüye dayalı beslenme bu toplumlar için sık karşılaşılan bir durum değildir. Grup içinde mümkün mertebe en eşit biçimde dağıtılan yiyecekler kimsenin servet sahibi olmasına izin vermemektedir. Diğer yandan bu topluluklar için zenginlik anormalliğin göstergesidir. Avlanma ise, insanlığın organize hareket edebilme becerilerini geliştirmiş ve toplumsal iş bölümünün temellerini atmıştır. Bu iş bölümleri cinsiyete dayalı iş bölümünü de beraberinde getirmiştir (Haviland 2002: 210–226).Beslenmede, yemekte yer alanların paylarına düşen miktarın, avcılıktan sonra değişmeye başladığı, güç ilişkilerinin ortaya çıktığı ve avda en aktif olanın en çok paya hak kazandığı bilinmektedir (Beşirli, 2010: 162).Tarım faaliyetlerinin başlangıcına kadar olan zamanda, avcı toplayıcılıkta iş paylaşımına dair yaygın olan görüş kadınların toplayıcılıkla ve erkeklerin avcılıkla meşgul olduğu yönündedir. Primat erkeklerin temel protein kaynağı olan eti eve getirdiği, bu iş paylaşımında avcılığın erkekler ve toplayıcılığın kadınlar tarafından yapıldığı, erkekler avdayken kadının toplayıcılıkla ve çocuk bakımıyla ilgilendikleri yaygın olarak bilinenlerdir (Tanner & Zihlman, 1976: 608).

Avcılık eyleminin ve toplayıcılık eyleminin, toplumların beslenmesinde birbirinden ayrı kavramlar olmadıkları, eylemlerden ikisinden biri başarısız olduğunda beslenmenin diğerinden -avda elde edilen ya da toplayıcılıktan elde edilen- karşılanacağı vurgulanarak iş bölümünde her iki tarafın da önemi anlatılmaktadır (Zihlman, 1978:18-19). Diğer yandan, günümüze yakın tarihte yaşayan avcı toplayıcı gruplar gözlemlendiğinde bahsedilen iş paylaşımının hep aynı şekilde yürütülmediği, Hadza halkında (Tanzanya) hem kadınların hem erkeklerin toplayıcılık yaptığı, Agta halkında (Filipinler) kadınların ve erkeklerin birlikte avcılık ve birlikte toplayıcılık yaptığı, Mbuti pigmelerinde (Kongo) erkeklerin ve kadınların bir arada hareket ederek avlandıkları görülmüştür (Eller, 2009: 155-156).Avcılığın toplumlardaki etkisini görebilmek için Alaska yerlilerinden bahsetmek mümkündür. Balina avcılığının bir gelenek olarak uygulandığı Alaska’da geleneksel imgeler taşıyan törensel bir faaliyet olarak karşımıza çıkmaktadır. Eskimo topluluğunun önderleri aynı zamanda balina avının da önderliğini yapan kişidir ve bu bir güç imgesi olarak karşımıza çıkmaktadır. Avcının karısının görevi ise, avlandıktan sonra karaya getirilen balinaya sembolik bir içki sunmaktır (Wells 1984:81-82).

Tarım toplumlarında daha da belirginleşen hiyerarşik beslenme, ataerkilliğin örneklerini de sıklıkla taşıyarak geçmişten günümüze getirmiştir. Erkek birey, evin reisi olarak kabul edilmektedir ve yemeğin en güzel, en zor elde edilen kısmı evin reisine uygun görülmektedir (Beşirli, 2010: 162). Fiziksel güce dayalı ve kadının anne olma görevinin sınırlılıkları çerçevesinde gelişen iş paylaşımının sonucunda gelenekselleşmiş algılar bireyleri ve toplumları şekillendirmiştir. McIntosh (1996: 22) bu sembolik değerleri ve algıların manipülasyonunu sınıfların sınırlarını korumasında yardımcı fonksiyonda olduğunu belirtmektedir. Ayrıca Linda Stone (2001: 61) besin üreticiliği aşamasına geçişin, üretim mülkiyetine dair kuralların belirlenmesine ve gelecek nesillere aktarılmasına zemin hazırladığını belirtmiştir. Tarımdan sonra giderek önem kazanan ekmek, başlıca yiyecek olarak bütün toplumlarda önem arz etmektedir. Yunanlılar için arpa, Romalılar için buğdaydan yapılan ekmekler tüketilmekteyken kültürden kültüre değişse de ekmek her zaman önemli bir besin kaynağı olmuştur. Özellikle Yunan mitolojisinde ekmek yalnızca besinsel değil manen de oldukça önem taşımaktaydı. Kadının doğurganlığı, bereketi ve anneliği üzerinden, Yunan mitolojisinde tarım ve bereket tanrıçası olan Demeter, ekinleri ve özellikle de buğdayı simgelemektedir (Beşirli, 2010: 164).

Yemeğin toplumsal olarak anlamlarına özellikle de manevi yönlerine sıklıkla değinildiği Dede Korkut hikayelerinde yemek ve cinsiyet ilişkisine sık sık rastlamakmümkündür.  Bu hikayeler toplumların yaşam biçimlerine göre şekillenmiş ve anlamlanmış dönemsel eserlerdir ve ait olduğu döneme dair örnekler taşımaktadırlar. Özellikle geleneklerin aktarılmasında yemek üzerinden anlamlar inşa edilerek çoğunlukla hikayelerin girişinde yer alan “oğul atadan görmeyince sufra çekmez” benzeri söylemler yemeğin geleneklerin aktarılmasında ve toplumun eğitilmesinde önemli bir yeri olduğunu göstermektedir. Gelenek ve kültürel hafıza baba ve oğul arasında gerçekleştirilen aktarım ile korunmaktadır (Ergin 1997:74; Çetinkaya, 2015: 91). Hikayelerde kadının beslenmedeki rolüne, beklenmeyen bir anda gelen konuğu dahi doyuran ve ağırlayan kimse anlamına gelen “ivün tayağı” ifadesi üzerinden bakıldığında geleneksel iş ve güç bölümünün devam ettiği görülmektedir(Ergin 1997:76). Dönemin yemek ve cinsiyet ilişkisine yönelik, hikayelerde karşımıza çıkan bir diğer unsur düzenlenen şölenlerin daha çok erilliğin hâkim olduğu ve büyükbaş ile küçük baş hayvanların da erkek olanlarının seçildiği organizasyonlar olmasıdır. Kan ve güç ile bağdaştırılan kırmızı et bu seçimin bilinçli olarak yapıldığını göstermektedir. Doğurganlığın ve kadınlığın bir sembolü olan süt ve süt mamulleri ile birlikte ekmek yapımı ile ilgili işler ise kadının hakimiyetindedir (Çetinkaya, 2015: 93). Kadının saygınlığının annelik üzerinden inşa edildiği bu dönemde, süt hem ilaç olarak kullanılmış hem annelik ile ilintili olarak kadınla bağdaştırılmıştır:“Berü gelgilak südin emdügüm kadunum ana, ağ pürçeklü izzetlü canum ana “(Ergin, 1997: 89).

Geçmişten günümüze, yiyeceklerin temsil ettikleri güç ile onu yiyen kişi arasında sembolik bir bağ kurulmaktadır. “Koroko” ve “bekera” olarak kategorize edilen sırasıyla dişil ve eril olma durumu Papua Yeni Gine’de yiyeceklerin özelliklerini belirleyen bir ayrım olarak karşımıza çıkmaktadır. Eril yiyecekler doğurgan olmayan, kuru, sıcak ve yavaş büyüyen yiyecekler olarak, dişil yiyecekler doğurgan, ıslak, yumuşak ve hızlı büyüyen yiyecekler olarak kültürde yer sahibidir. Diğer yandan tüketilen yiyeceklerin, yiyenlerin o özelliklere sahip olacağına yani dişiliği ya da erilliği taşıyan güçlerin kazanılacağına inanılmaktadır.19. Yüzyıldaki Amerikan burjuvazisine bakıldığında ise, karşılaşılan yemek ve cinsiyet unsuru et ile ilgilidir. Kadının et yemesi tasvip edilmemekle beraber bu dönemdeki yaygın inanış et yemenin erkeklikle ilgili olduğu ve etin kadının cinsel arzularını arttıracağı yönünde olduğundan kadınların et tüketiminden uzak durması gerekmekteydi (Van Esterik & Counihan, 1997: 106-108; Kanık, 2012: 45).

Akdeniz’in (2019) “Alternatif Bir Gastronomi Tarihi İncelemesi: Resim Sanatında Yemek Hazırlıkları ve Mutfak Sahneleri” çalışmasında 16. ve 19. Yüzyıllar arasında mutfağın sergilendiği 12 resim incelenmiştir. 16. Yüzyılın sonlarında görülen eserlerde iri yapılı ve güçlü kadın figürleri dikkat çekmektedir. Özellikle “The Cook” (Resim 1) isimli resimde yer alan kadın, güçlü ve gururlu duruşuyla daha çok bereket tanrıçası gibi gözükmektedir (Bendiner, 2004:77; Riley, 2015:272; Sullivan, 1999:236). Yüzyıllarda, aşçılığın takdir gören bir meslek haline gelmeye başladığı dönemde daha çok erkek aşçıların etkin faaliyet gösterdiği mutfak alanında yer almış kadınların erkeklerin fizyolojik özelliklerine sahip olduğu görülmektedir. 18. ve 19. Yüzyıllarda, gittikçe zenginleşen burjuva sınıfının mutfakları dönemin sanat eserlerinde işlenmiştir. Güç gerektiren işlerin zamanla azalmasıyla beraber mutfak çalışanlarının fiziksel özellikleri farklılaşmaya başlamıştır. Zenginliğin ve bolluğun ön plana çıkarıldığı bu eserlerde kaslı kollu, gürbüz mutfak çalışanlarının yerini daha ince yapılı ve narin mutfak çalışanlarının aldığı göze çarpmaktadır. “The Servant” (Resim 2) isimli resimde yer alan kadın, birasını yudumladığı mutfakta sakin, ince ve narin görüntüsüyle farklılaşmayı gözler önüne sermektedir. Ekipmanların gelişmesiyle fiziksel güce olan ihtiyacın azaldığı mutfak çalışanlarının görüntüsünden anlaşılmaktadır (Akdeniz, 2019).

Sanayi Devrimi’nin (18. ve 19.yy) ardından toplumların gündelik yaşamları, zamanın büyük çoğunluğunun ve hayatın tüm dinamiklerinin içinde gerçekleştiği evden uzaklaşarak dışarıya kaymıştır. Bunun sonucunda, kaçınılmaz olarak tüm hayat biçimi gibi beslenme biçimleri de değişiklik göstermiş, toplumsal cinsiyetin belirlediği iş paylaşımı günden güne farklılaşmıştır. Farklı kesimlerde, farklı normlarla yetişen bireylerin algıları değişiklik gösterse de sanayi devriminin ardından erkek çoğunluklu iş yaşamına kadınlar da dahil olmaya başlamış ve istihdamın önemli bir parçası haline gelmişlerdir. 1950’lerden sonra hızla artan bir ivmeyle kadın çalışanlar iş hayatında yerlerini almışlardır. Geleneksel düzende, bunun sonucu yemek ve cinsiyet ilişkisine yeni boyutlar eklemiştir. Özellikle konu çerçevesinde, kadının asli görevleri olagelen yemek pişirme ve doyurma görevleri profesyonel mutfaklarda kabul edilmeleri için yeterli olmamış, mutfak erkekler ve kadınlar için farklı alanlarda farklı hakimiyet unsuru haline gelmiştir. Bir tarafta yemek pişirmek ve mutfağın tamamına hâkim olmak aile içerisinde kadının güç ve iktidar sahibi olmasına neden olurken diğer yanda profesyonel mutfaklarda büyük üretim ve erkek gücü gerekliliği gibi sebeplerle erkek egemen çalışma ortamı oluşmuştur (Kanık, 2012; Gürhan, 2017; Diker, Taşpınar & Soylu, 2017).

Resim 1: TheCook, (1559), PieterAertsen.

Resim 2: TheServant, (1765), PieterJacobHoremans.

Günlük Yaşamda Yemek ve Cinsiyet

Beslenme ve toplumsal cinsiyetten bahsedildiğinde, literatürde sıklıkla karşılaşılan araştırmalar aile içindeki iş paylaşımı, güç ilişkileri ve beslenme biçimlerindeki farklı tutumlara değinilmesi yönündedir (Beardsworth & Keil, 1997; Nahya, 2017: 26). Sanayileşmiş toplumlarda daha çok görülen bazı davranışsal beslenme farklılıklarından söz etmek mümkündür. Büyük çoğunlukta zorunluluk olarak gerçekleştirilen kadınların daha az ve daha hafif yiyecekleri tercih etmesi, kadınlıkla ilişkilendirilen meyve ve sebze gibi besinlerin kadınlarca daha çok tüketilmesi, kilo kontrolü ve zayıf olma takıntısının kadınlarda daha çok görülmesi ve bu kaygılar çerçevesinde bulimia nevroza ve anoreksia nevroza gibi hastalıkların kadın bireylerde daha fazla karşılaşılması örnek olarak gösterilebilir (Bock&Kanarek, 1995: 117; Broverman vd., 1972; Garner &Garfinkel,1982). Freud’a göre kadının temsil ettiği his arzudur ve Mulvey, Freud’un bu teorisi ile medya arasında bağlantı kurarak kadının medyada ya seyircinin ya da erkek karakterin erotik objesi olarak yer aldığını ifade etmektedir. Medyada yer alan ideal kadın görüntüsünün yemek ve cinsiyet ilişkisinde kadının yemek ile olan ilişkisini şekillendirdiğini söylemek mümkündür (Kanık, 2012: 38).Arıker (2012: 27) tüketicilerin restoran seçimlerini etkileyen kriterlerin ve demografik özelliklerinin ilişkisini Ki-Kare Bağımsızlık Analizlerinin uygulanmasıyla test edildiği çalışmasında, cinsiyet ve sağlıklı yemek tercihi arasında anlamlı bir bağ olduğu sonucuna ulaşmıştır. Araştırmanın bulgularında erkeklere nazaran kadınların “organik” ve “sağlıklı” olan yiyeceklerin olduğu restoranları daha fazla tercih ettiği görülmüştür. Bir diğer pencereden, sağlıklı erkek imajı, et yemenin erkeklik ile ilişkilendirilmesinde önemli bir dinamik olarak karşımıza çıkmaktadır. Zihinlerde idealize edilen sağlıklı erkek vücudu kaslı bir vücut olarak imgelenmektedir. Bu doğrultuda düzenli beslenmek ve spor yapmak toplumsal cinsiyete dayalı beklentilerle erkekler için dayatılan bir düzendir. Cinsel sağlık ile de bağdaştırılan et yemek, erkeklerin güçlü, zinde, sağlıklı ve üstün ideale yakın bir erkek bedeni için yazılı olmayan bir kural olarak vasıflandırılmaktadır(Potts ve Parry, 2010; Rothgerber, 2012).

Gough’un (2007) cinsiyetlerin yemek ile alakalı sınırlılıklarından bahsedildiği çalışmasında erkeklerin et yeme durumlarına ilişkin resmi olmayan ancak güçlü bir bağ olduğu ifade edilmiştir. Bu durum erkeklerin bitkisel beslenmeye karşı mesafeli durmalarına sebep olmuştur. Diğer yandan Kerschke-Risch (2015), diyet konusundaki araştırmasında vegan beslenme biçimine karşı erkeklerin daha mesafeli durduğu ve çalışmaya katılanların

Rabia Nur Aksu

Tüm yazıları (3)

  1. GASTRONOMİ VE ESTETİK İLİŞKİSİ: BİR LİTERATÜR TARAMASI
  2. GEÇMİŞTEN GÜNÜMÜZE YEMEK ve CİNSİYET İLİŞKİSİ: BİR LİTERATÜR TARAMASI - 2. BÖLÜM
  3. GEÇMİŞTEN GÜNÜMÜZE YEMEK ve CİNSİYET İLİŞKİSİ: BİR LİTERATÜR TARAMASI - 1. BÖLÜM şu an okuyorsunuz

Yorumlar 0

Henüz yorum yok. İlk yorumu siz yazın.

Yorum yaz

Yorumunuzu yayımlamak için adınız ve e-posta adresiniz işlenir; e-posta adresiniz yayımlanmaz. Ayrıntılar KVKK Aydınlatma Metni (yeni sekmede açılır)’nde.

Yorumlar editörlerimiz onayladıktan sonra yayımlanır. Hakaret, reklam ve konu dışı yorumlar yayımlanmaz.